La mare au canard

EN – The scene opens like a fragile dream, a world of gentle colours still trying to smile while everything trembles. Beneath the apparent softness, something cracks: a premonition, a quiet unease, the feeling that the ground is slowly slipping away.
On the left, the house facing the sea breathes the remnants of a peaceful life. Its layered gardens — back, rooftop, front — form a crown of greenery, a memory of a time when one believed light could be held in place.
On the right, the industrial chimney exhales a final breath, an almost human sigh. Work, once the backbone of daily life, dissolves like vapour drifting away.
At the centre, the chessboard whispers a word one would rather ignore. And yet, a white duck glides across a silent pond, a small shard of gentleness set amid the turmoil. It moves unknowingly, carried by still water, unaware that the world around it is falling apart. Its fragile whiteness becomes a stubborn glow, a last refuge of purity in a landscape on the verge of collapse. Above it, a serpent descends, patient and soundless, a threat in no hurry.
Further away, shrubs float in the air, defying logic, as if the dream refused to die. They remind us that even at the edge of the abyss, a trace of poetry persists, stubborn and bright. But this lightness can no longer hide the fall. The work becomes a suspended breath, a moment where wonder and tragedy brush against one another, revealing the fragility of our certainties and the trembling beauty of what remains.
FR – La scène s’ouvre comme un rêve fragile, un monde de couleurs sages qui tente encore de sourire alors que tout vacille. Sous la douceur apparente, quelque chose se fissure : un pressentiment, une inquiétude sourde, la sensation que le sol se dérobe lentement sous les pas.
À gauche, la maison tournée vers la mer respire les vestiges d’une vie paisible. Ses jardins superposés — arrière, terrasse, façade — forment une couronne de verdure, mémoire d’une époque où l’on croyait pouvoir retenir la lumière.
À droite, la cheminée industrielle exhale un dernier souffle, un soupir presque humain. Le travail, jadis colonne vertébrale du quotidien, se dissout comme une vapeur qui s’échappe.
Au centre, l’échiquier murmure un mot que l’on voudrait ignorer. Et pourtant, un canard blanc glisse dans une mare silencieuse, comme un éclat de douceur posé au milieu du tumulte. Il avance sans savoir, porté par l’eau immobile, ignorant que le monde autour de lui se défait. Sa blancheur fragile devient une lueur obstinée, un dernier refuge de pureté dans un paysage où tout semble prêt à basculer. Au-dessus de lui, un serpent glisse, patient, silencieux, comme une menace qui ne se presse pas.
Plus loin, des arbustes flottent dans l’air, défiant la logique, comme si le rêve refusait de mourir. Ils rappellent que même au bord du gouffre, une part de poésie persiste, obstinée. Mais cette légèreté ne suffit plus à masquer la chute. L’œuvre devient un souffle suspendu, un instant où le merveilleux et le tragique se frôlent, révélant la fragilité de nos certitudes et la beauté tremblante de ce qui reste.
LU – D’Zeen mécht sech op wéi e fragile Dram, eng Welt vu sanfte Faarwen, déi nach probéiert ze laachen, obwuel alles am Wanke geréit. Hannert der offensichtlecher Rou entsteet eng Rëss: e Virgefill, eng déif Onrou, d’Gefill, datt de Buedem sech lues ënnert de Féiss opléist.
Lénks steet d’Haus, dem Mier zougedréint, an ootemt d’Erënnerung u friddlech Zäiten. Seng gestaffelt Gäert — hannen, um Daach, virun — bilden eng Kroun aus Gréngs, d’Spuer vun enger Zäit, wou ee gemengt huet, d’Liicht kéint festhalen.
Riets stéisst de Schoustee vun der Fabréck säin allerleschte Otem aus, e bal mënschleche Seufzer. D’Aarbecht, fréier d’Wirbelsail vum Alldag, verflitt wéi Damp an der Loft.
Am Zentrum flüstert d’Schachbriet e Wuert, dat een net wëll héieren.
An dach glëtscht eng wäiss Ent duerch eng roueg Muer, wéi en delikate Liichtpunkt an enger Welt am Opléisen. Si schwëmmt ouni Wëssen, gedroen vum stelle Waasser, ouni ze spieren, datt alles ronderëm si zerbrécht. Hir fragil Wäissheet gëtt zu engem starrsënnege Glanz, engem leschte Refugié vu Rengheet. Iwwer hir rutscht eng Schlaang erof, gedëlleg, stomm, eng Gefor, déi sech Zäit hëlt.
E bësse méi wäit schwiefe Sträicher an der Loft, géint all Logik, wéi wann de Dram sech géif wieren ze stierwen. Si erënneren drun, datt och um Rand vum Ofgrond e Rescht Poesie bestoe kann.
Mee dës Liichtegkeet kann de Fall net méi verstoppen. D’Wierk gëtt zu engem agefruerene Otem, engem Moment, wou dat Wonnert a dat Tragëscht sech beréieren, an d’Zerbriechlechkeet vun eise Gewëssheeten an d’zittereg Schéinheet vun deem, wat bleift, opblénkt.

Dimensions 50×70 cm