EN – The scene draws on the rich imagery of ancient bacchanals, celebrations devoted to Bacchus where wine, desire, and abandon shaped the rhythm of the feast. Here, the god of wine leans toward a fountain, filling his glass in a gesture emblematic of ritual intoxication. To his left, a bacchante rests her hand on his shoulder: her touch, both tender and insistent, seems to pull him away from the drink and back toward human warmth, as if reminding him that pleasure lies not only in the cup but in the presence of another.
On the right, a small satyr wearing a beret gazes directly at the viewer with an amused expression. His playful look acts as an invitation to step into the scene and join the merry gathering. Traditionally linked to excess, music, and sensuality, the satyr reinforces the atmosphere of joyful abandon characteristic of ancient bacchanals.
Through its stylised forms, the interplay of geometry and movement, and its contemporary reinterpretation of myth, the work resonates with Cubism, Symbolism, and Figurative Modernism, transforming the Dionysian celebration into a visual theatre of desire, playfulness, and controlled excess.
FR – La scène s’inscrit dans l’imaginaire foisonnant des bacchanales, ces célébrations dédiées à Bacchus où le vin, le désir et l’abandon rythmaient la fête. Ici, le dieu du vin se penche vers une fontaine dont il remplit son verre, geste emblématique de l’ivresse rituelle. À sa gauche, une bacchante pose la main sur son épaule : son geste, à la fois tendre et impérieux, semble détourner Bacchus du vin pour le ramener vers la chaleur humaine, comme si elle lui murmurait que le plaisir ne se trouve pas seulement dans la coupe, mais dans la présence de l’autre.
À droite, un petit satyre coiffé d’un béret fixe le spectateur avec un sourire amusé. Son regard direct, presque complice, agit comme une invitation à franchir le seuil de la scène et à rejoindre la joyeuse compagnie. Cette figure, traditionnellement associée à la démesure, à la musique et à la sensualité, renforce l’atmosphère de fête débridée propre aux bacchanales antiques.
Par la stylisation des formes, la tension entre géométrie et mouvement, et la réinterprétation contemporaine du mythe, l’œuvre s’inscrit dans le Cubisme, le Symbolisme et un Modernisme figuratif, où la célébration dionysiaque devient un théâtre visuel de désir, de jeu et d’excès maîtrisé.
LU – D’Zeen orientéiert sech un de räiche Billerwelte vun de Bacchanaler, de Festivitéiten zu Éiere vum Bacchus, wou Wäin, Freed an Opginn de Rhythmus bestëmmt hunn. De Gott vum Wäin béit sech no vir, fir säi Glas un enger symbolescher Wäinquell ze fëllen – e Geste, dee fir déi rituell Trunkenheet steet. Lénks vun him leet eng Bacchantin d’Hand op seng Schëller; hire Geste, gläichzäiteg zärtlech an insistéierend, schéngt hien vum Wäin ewechzéien an zeréck an d’mënschlech Präsenz ze ruffen.
Riets kuckt e klenge Satyr mat engem Béret de Betrachter schelmësch un, wéi wann hien en an d’freedvoll Gesellschaft invitéiere wollt. Als Figur, déi traditionell mat Iwwerdrouss, Musek a Sensualitéit verbonne gëtt, ënnersträicht hien d’atmosphäresch Fräiheet vun de bacchantesche Ritualer.
Duerch d’Stilisatioun vun de Formen, d’Spill tëscht Geometrie a Beweegung an d’modern Interpretatioun vum Mythos verankert sech d’Wierk am Kubismus, Symbolismus an Figurative Modernismus, wou d’dionysescht Fest zu engem visuellen Theater vu Verlaangen, Spillfreed an gezillter Exzess transforméiert gëtt.
Bacchanale
Dimensions 60×80 cm
