Ecce “HOMO”

EN – A seated figure, shown frontally with open hands resting on the thighs, offers itself to the viewer without defense or provocation. The gesture is open, affirmative, almost liturgical: a silent Here I am addressed to the world. The genitals are deliberately obscured by an oval form combining two symbolic registers: the egg and the target. The egg evokes birth, potential, vulnerability—what precedes action and grounds being. The target evokes reduction, fixation, social surveillance: the way homosexuality is reduced to an act, a practice, a zone of the body. By merging the two, the work creates tension between a symbol of life and an instrument of control. The egg‑target becomes a commentary on how society essentializes, reduces, and aims at what it refuses to understand, transforming a space of possibility into a point of fixation. It asserts that the homosexual is not an act but a being, a living subject.
A pink triangle is sewn into the skin. Not applied, but incorporated—a historical stigma that cannot be removed without wounding. The addition of the thread and needle makes this gesture visible: stitching becomes action, memory becomes labor. The body sews itself back together in a movement of repair and reappropriation. This thread links wound to history, mark to hand, pain to creation. It transforms stigma into care, and trace into resistance. It recalls that men survived the camps only to discover they had no right to seek justice, their existence remaining criminalized or pathologized in the post‑war world.
The crown of thorns was born of mockery. According to Matthew 27:29, it was placed “as a sign of derision.” In the work, it retains this function: it evokes how society humiliates before demanding silence. It becomes a device of negated dignity, a reminder of the symbolic violence that precedes and accompanies social violence.
From the crown of the tree, a sphere emerges. It does not fall: it forces its way through an opening too narrow for it ever to return, like a newborn who cannot re‑enter the womb. This emergence is not mystical: it is irreversible. The sphere embodies a truth that overflows, asserting itself despite the structures and norms that attempted to contain it. It marks the moment when being ceases to be repressed and becomes visible, inevitable, undeniable. The body thus becomes a totem of bare resistance. It does not hide, does not apologize. It stands as a space of memory, truth, and reclamation, in place of those whose voices were confiscated, affirming a presence that can no longer be reduced.
The work aligns with the dynamics of Neo‑Symbolism, Conceptual Art, Body Art, Political Art, and Post‑Minimalism.
FR – Une figure assise, présentée frontalement, les mains ouvertes posées sur les cuisses, se donne au regard sans défense ni provocation. Le geste est offert, affirmatif, presque liturgique : un Me voici adressé au monde. Le sexe est volontairement occulté par une forme ovale qui combine deux registres symboliques : l’œuf et la cible. L’œuf renvoie à la naissance, au potentiel, à la vulnérabilité, à ce qui précède le geste et fonde l’être. La cible, elle, évoque la réduction, la focalisation, la surveillance sociale : la manière dont l’homosexualité est ramenée à un acte, à une pratique, à une zone du corps. En fusionnant les deux, l’œuvre met en tension un symbole de vie et un instrument de contrôle. L’œuf‑cible devient un commentaire sur la manière dont la société essentialise, réduit et vise ce qu’elle refuse de comprendre, transformant un espace de possible en lieu de fixation. Il affirme que l’homosexuel n’est pas un acte mais un être, un vivant, un sujet.
Sur la peau, un triangle rose est cousu. Ce n’est pas un motif appliqué mais une marque incorporée, un stigmate historique qui ne peut être retiré sans blesser. L’ajout du fil et de l’aiguille rend ce geste visible : la couture devient acte, la mémoire devient travail. Le corps se recoud lui‑même, dans un mouvement de réparation et de réappropriation. Ce fil relie la blessure à l’histoire, la marque à la main, la douleur à la création. Il transforme le stigmate en geste de soin, et la trace en acte de résistance. Il rappelle que des hommes ont survécu aux camps pour découvrir qu’ils n’avaient pas le droit de demander justice, leur existence restant criminalisée ou pathologisée dans le monde d’après‑guerre.
La couronne d’épines est née de la moquerie. Selon Matthieu 27:29, elle fut posée « en signe de dérision ». Dans l’œuvre, elle conserve cette fonction : elle renvoie à la manière dont la société humilie avant d’exiger le silence. Elle devient un dispositif de négation de la dignité, un rappel de la violence symbolique qui précède et accompagne la violence sociale.
De la couronne de l’arbre surgit une sphère. Elle ne tombe pas : elle force le passage à travers un orifice trop étroit pour qu’elle puisse jamais y rentrer, comme un nouveau‑né qui, une fois sorti, ne peut plus retourner dans le ventre maternel. Cette émergence n’a rien de mystique : elle est irréversible. La sphère incarne une vérité qui déborde, qui s’impose malgré les structures et les normes qui tentaient de la contenir. Elle marque le point où l’être cesse d’être réprimé et devient visible, inévitable, incontestable. Le corps, ainsi présenté, devient un totem de résistance nue. Il ne se cache pas, ne s’excuse pas. Il se tient comme un espace de mémoire, de vérité et de réappropriation, à la place de ceux à qui l’on a confisqué la parole, affirmant une présence que plus rien ne peut réduire.
L’œuvre s’inscrit dans les dynamiques du Néo‑symbolisme, de l’Art conceptuel, du Body Art, de l’Art politique et du Post‑minimalisme.
LU – Eng Figur sëtzt frontal, mat oppene Hänn op d’Oberschenkel geluecht, an ergëtt sech dem Bléck ouni Verdeedegung an ouni Provokatioun. D’Geste ass op, affirmativ, bal liturgesch: e stomm Hei sinn ech un d’Welt geriicht. D’Geschlechtsdeel gëtt bewosst vun enger ovaler Form verdeckt, déi d’Ee an d’Zilscheif an engem eenzege Symbol vereent. D’Ee steet fir Gebuert, Potential a Verletzbarkeet—fir dat, wat dem Geste virausgeet an d’Wiesen dréit. D’Zilscheif verweist op Reduktioun, Fixatioun a sozial Iwwerwaachung: op d’Manéier, wéi Homosexualitéit op en Akt oder eng Kierperzon reduzéiert gëtt. An der Verschmëlzung vun deenen zwee entsteet eng Spannung tëscht engem Liewenssymbol an engem Kontrollinstrument. D’Ee‑Zilscheif gëtt zu engem Kommentar iwwer eng Gesellschaft, déi essentialiséiert, reduzéiert a viséiert, wat si net verstoe wëll, an domat e Raum vum Méiglechen an e Punkt vun Obsessioun verwandelt. Si behaapt, datt den Homosexuellen net en Akt ass, mee e Liewewiesen, e Sujet.
Op der Haut ass en rosa Dräieck agenäit. Net opgedréckt, mee integréiert—e geschichtleche Stigma, dat net ka fortgeholl ginn, ouni ze verletzen. De Fuedem an d’Nol maachen dëse Geste sichtbar: d’Näie gëtt zum Akt, d’Erënnerung zur Aarbecht. De Kierper näht sech selwer, an engem Prozess vu Reparatur a Réappropriatioun. De Fuedem verbënnt d’Wonn mat der Geschicht, d’Mark mat der Hand, de Schmerz mat der Kreatioun. Hie mécht aus engem Stigma en Opmierksamkeetsgest an aus enger Spuer en Akt vu Resistenz. Hie rifft a Gediechtnes, datt Männer d’Lager iwwerlieft hunn, fir dono ze mierken, datt si kee Recht haten, Gerechtegkeet ze sichen, well hir Existenz an der Welt no dem Krich nach ëmmer kriminaliséiert oder pathologiséiert gouf.
D’Dornkroun ass aus der Lächerlechkeet gebuer. No Matteus 27:29 gouf si „als Zeeche vu Verspottung“ opgedoen. An der Wierk behält si dës Funktioun: si weist drop hin, wéi d’Gesellschaft erniddregt, ier si Rou verlaangt. Si gëtt zu engem Instrument vun ofgestriddener Dignitéit, engem Erënnerungszeechen un déi symbolesch Gewalt, déi sozial Gewalt begleed.
Aus der Kroun vum Bam dréckt eng Kugel eraus. Si fält net: si zwéngt sech duerch eng Ouverture, déi ze enk ass, fir jeemools zréckzekommen—wéi e Neigebuerenen, deen net méi an de Bauch zeréckkann. Dës Erscheinung ass net mystesch: si ass irreversibel. D’Kugel verkierpert eng Wourecht, déi iwwerleeft, déi sech imposéiert trotz de Strukturen an Normen, déi se versiche wollten ze zähmen. Si markéiert de Moment, wou d’Wiesen ophält, ënnerdréckt ze ginn, an sichtbar, onvermeidbar, onbestreitbar gëtt. De Kierper gëtt esou zu engem Totem vu blousser Resistenz. Hie verstoppt sech net, entschëllegt sech net. Hie steet do als Raum vun Erënnerung, Wourecht a Réappropriatioun, op der Plaz vun deenen, deenen d’Stëmm geholl gouf, a behaapt eng Präsenz, déi net méi reduzéierbar ass.
D’Wierk steet an der Traditioun vum Neosymbolismus, der Konzeptkonscht, dem Body Art, der politescher Konscht an dem Postminimalismus.

Dimensions 50×70 cm