EN – In a dead forest where the trees rise like thorns, a woman walks forward, visibly shaken and lost in a deep state of disorientation. Elegantly dressed, her carefully coordinated outfit presents a composed exterior that sharply contrasts with the turmoil within.
Her legs are caught in a crown of thorns, a reinterpretation of a biblical symbol. No longer a sign of sacred sacrifice, it becomes an intimate burden. At her feet, the thorn does not sanctify — it hinders, restrains, wounds. It embodies a silent, unheroic suffering, a pain that does not elevate but simply prevents her from moving on.
In the upper left, a green circle with a black center opens a zone where the forest darkens, like a mental fissure where reality bends. At the end of a leash, she walks a goldfish, an absurd, almost hallucinatory gesture that reinforces the sense of dissolving boundaries.
The work draws on Symbolism, Surrealism, Neo‑Expressionism, and touches of Magical Realism.
FR – Dans une forêt morte où les arbres dressent leurs branches comme des épines, une femme avance, visiblement troublée, perdue dans un état d’égarement profond. Habillée élégamment, avec une tenue soigneusement assortie, elle affiche une apparence maîtrisée qui contraste violemment avec le chaos intérieur qui la traverse.
Ses jambes sont prises dans une couronne d’épines, détournement d’un symbole biblique : non plus signe de sacrifice sacré, mais fardeau intime. Aux pieds, l’épine ne sanctifie plus — elle entrave, retient, blesse. Elle matérialise une souffrance silencieuse, non héroïque, une douleur qui n’élève pas mais qui empêche d’avancer.
En haut à gauche, un cercle vert au centre noir ouvre une zone où la forêt se teinte de ténèbres, comme une fissure mentale où la réalité se déforme. Au bout d’une laisse, elle promène un poisson rouge, geste absurde et presque halluciné, renforçant l’impression d’un monde où les repères se dissolvent.
L’œuvre s’inscrit dans une esthétique mêlant Symbolisme, Surréalisme, Néo‑expressionnisme et Magical Realism.
LU – An engem doudege Bësch, wou d’Beem hir Äscht wéi Stachelen an d’Luucht strecken, geet eng Fra virun — sichtbar erschüttert an an engem déife Gefill vun Orientéierungsverloscht. Elegant ugedoen, mat enger harmonesch ofgestëmmter Kleedung, weist si eng kontrolléiert Äussewelt, déi am staarke Kontrast zu hirem bannenzege Chaos steet.
Hir Been si vun enger Dornkroun ëmfaasst — eng nei Interpretatioun vun engem biblesche Symbol. Net méi Zeeche vu hellege Opfer, mee eng perséinlech Laascht. Bei de Féiss hellegt de Dorn net — hien hënnert, hält zeréck, verletzt. Hie verkierpert eng roueg, net‑heroesch Leed, eng Péng déi net erhieft, mee einfach d’Weidergoe schwéier mécht.
Uewen lénks mécht e gréngen Krees mat engem schwaarze Kär eng Zone op, an där de Bësch däischter gëtt — wéi eng mental Rëss, wou d’Realitéit sech verformt. Um Enn vun enger Lei féiert si e Goldfësch, eng absurd, bal halluzinant Geste, déi d’Gefill vun engem opléisenen Weltbild nach verstäerkt.
D’Aarbecht beweegt sech tëscht Symbolismus, Surrealismus, Neo‑Expressionismus an engem Touch Magical Realism.
Une balade en forêt
Dimensions 60×90 cm

