EN – Inspired by a real event, this work does not aim to glorify any figure or political movement. Instead, it examines a raw human gesture: the raised fist, often linked to striking, defending, or surviving. The figure, built from essential geometric volumes, balances precariously on a sphere partially hidden beneath the dress — an unstable base that makes the gesture as risky as it is symbolic. A strike could make the figure fall. The force of the gesture collides with the fragility of the posture.
In the background, the yellow spheres evoke lanterns rising into the night. Their calm ascent contrasts with the tension of the central gesture. They introduce a poetic, almost ironic distance from the theatricality of a moment often amplified or instrumentalised by media narratives.
Drawing on Neo‑Constructivism, Synthetic Cubism, and Purism, the work turns a survival reflex into a critical object. It questions how heroic images are constructed, how an instinctive movement becomes symbol, posture, or spectacle. Between possible fall and rising light, it stages a vulnerable body caught in the dramaturgy of its own gesture.
FR – Inspirée d’un fait réel, cette œuvre ne cherche pas à glorifier un personnage ou un mouvement politique, mais à analyser un geste brut : celui du poing levé, geste instinctif souvent associé à la frappe, à la défense ou à la survie. La figure, construite en volumes essentiels, se tient en équilibre précaire sur une sphère partiellement dissimulée par la robe : un socle instable qui rend le geste aussi risqué que symbolique. Frapper pourrait la faire basculer. La puissance affichée se heurte ici à la fragilité de la posture.
Dans l’arrière‑plan, les sphères jaunes évoquent des lanternes qui s’élèvent dans la nuit. Leur ascension calme contraste avec la tension du geste central. Elles introduisent une distance poétique, presque ironique, face à la théâtralité d’un moment souvent amplifié ou instrumentalisé par les récits médiatiques.
Nourrie de néo‑constructivisme, de cubisme synthétique et de purisme, l’œuvre transforme un réflexe de survie en objet critique. Elle interroge la fabrication des images héroïques, la manière dont un geste instinctif devient symbole, posture ou spectacle. Entre chute possible et élévation lumineuse, elle met en scène un corps vulnérable pris dans la dramaturgie de son propre geste.
LU – Dëst Wierk, inspiréiert vun engem reelle Moment, wëll kee Politiker a kee politesche Camp verherrlechen. Et ënnersicht éischter eng mënschlech, instinktiv Beweegung: d’gehuewen Fauscht, dacks verbonnen mat engem Schlag, mat Verdeedegung oder Iwwerliewe. D’Figur, aus elementare Volumen opgebaut, steet a wackelegem Gläichgewiicht op enger Kugel, déi deelweis ënner dem Kleed verstoppt ass — eng onsécher Basis, déi de Geste gläichzäiteg riskant a symbolesch mécht. E Schlag kéint d’Figur aus dem Gläichgewiicht bréngen. D’Kraaft vun der Beweegung stéisst hei op d’Fragilitéit vun der Haltung.
Am Hannergrond klammen déi giel Laternen an d’Nuecht erop. Hir roueg, liichtend Beweegung steet am Kontrast zur Spannung vum zentrale Geste. Si bréngen eng poetesch, bal ironesch Distanz zu der Theaterhaftigkeit vun engem Moment, deen dacks medial ausgeschluecht oder iwwerdriwwe gëtt.
Am Geescht vum Neokonstructivismus, synthetesche Kubismus an Purismus verwandelt d’Wierk en Iwwerliewensreflex an en kritescht Objet. Et stellt Froen iwwer d’Konstruktioun vun heroësche Biller an d’Manéier, wéi eng instinktiv Beweegung zum Symbol, zur Pose oder zum Spektakel gëtt. Tëscht méiglecher Fal an opsteigender Liichtkraaft weist et e verletzleche Kierper, agefaangen an der Dramaturgie vu sengem eegene Geste.

