Le stand de tire

EN – The Shooting Stand depicts a mother and her child not as symbols of protection, but as living targets. The child wears a target over the heart — a heart designated, exposed, already condemned. The mother, seated on a chair connected to a stick of dynamite, is blindfolded with a white cloth, a chilling echo of victims placed before an execution post. Her open mouth is not a heroic scream: it speaks of abandonment, raw fear, and the total absence of rescue.
Beside them, a duck hangs from a tree branch, also marked with a target. Even the scenery is meant to be shot. Here, nothing is neutral: everything is meant to be aimed at.
The work is rooted in a real event: during the siege of Sarajevo, foreigners allegedly paid to shoot at civilians, turning war into a grotesque attraction. The Italian judiciary opened an investigation, revealing a moral abyss where suffering becomes spectacle and death becomes entertainment.
The composition draws on the rigor of Synthetic Cubism (Picasso, Gris, Léger), the cold clarity of Purism (Le Corbusier, Ozenfant), and the structural tension of Neo‑Constructivism (Lissitzky, Rodchenko, Malevich). It resonates with New Figuration and Critical Realism (Arroyo, Equipo Crónica, Golub, Guston), where the human figure becomes a tool of accusation. Here, geometry softens nothing: it indicts.
The Shooting Stand is not an image of war. It is a verdict. A mirror held up to a humanity capable of turning death into a game and suffering into a target.
FR – Le stand de tire met en scène une mère et son enfant non pas comme des figures protectrices, mais comme des cibles vivantes. L’enfant porte une cible à hauteur du cœur — un cœur désigné, offert, déjà condamné. La mère, assise sur une chaise reliée à un bâton de dynamite, est aveuglée par un foulard blanc, rappel glaçant des victimes placées devant un poteau d’exécution. Sa bouche ouverte n’est pas un cri héroïque : elle dit l’abandon, la peur nue, l’absence totale de secours.
À côté d’eux, un canard pend à une branche d’arbre, lui aussi marqué d’une cible. Même le décor est voué à être abattu. Ici, rien n’est neutre : tout est destiné à être visé.
L’œuvre s’ancre dans un fait réel : durant le siège de Sarajevo, des étrangers auraient payé pour tirer sur des civils, transformant la guerre en attraction macabre. La justice italienne a ouvert une enquête, révélant un abîme moral où la souffrance devient spectacle et la mort divertissement.
La composition reprend la rigueur du cubisme synthétique (Picasso, Gris, Léger), la froideur du purisme (Le Corbusier, Ozenfant) et la tension du néo‑constructivisme (Lissitzky, Rodtchenko, Malevitch). Elle dialogue avec la nouvelle figuration et le réalisme critique (Arroyo, Equipo Crónica, Golub, Guston), où la figure humaine devient outil de dénonciation. Ici, la géométrie n’adoucit rien : elle accuse.
Le stand de tire n’est pas une image de guerre. C’est un verdict. Un miroir tendu vers une humanité capable de transformer la mort en jeu et la souffrance en cible.
LU – De Schéissstand weist eng Mamm an hiert Kand net als Schutzfiguren, mee als lieweg Ziler. D’Kand dréit eng Zilfläch op Héicht vum Häerz — e Häerz markéiert, fräigeluecht, schonn veruerteelt. D’Mamm, op engem Stull sëtzend, deen un e Stéck Dynamit gebonnen ass, huet d’Aen mat engem wäisse Foulard verbonnen — eng kal Erënnerung un d’Affer, déi virun engem Exekutiounspoteau blann gemaach goufen. Hiren opene Mond ass kee heroëscht Gekräisch: en erzielt vu Verloossenheet, vu plakeger Angscht, vu komplettem Ausliwweren.
Nieft hinnen hänkt d’Ent un engem Bamast, och mat enger Zilfläch markéiert. Esouguer d’Dekor ass fir d’Ofschéissen geduecht. Hei ass näischt neutral: alles ass drop ausgeleet, viséiert ze ginn.
D’Wierk baséiert op engem reale Fakt: wärend dem Belagerung vu Sarajevo hätten Friemer bezuelt, fir op Zivilisten ze schéissen, an d’Krichsleed an eng makaber Attraktioun verwandelt. D’italienesch Justiz huet eng Enquête opgemaach an domat en moralescht Ofgrond fräigeluecht, wou Leed zum Spektakel an den Doud zur Ënnerhalung gëtt.
D’Kompositioun hëlt d’Rigueur vum synthetesche Kubismus (Picasso, Gris, Léger), d’Kälte vum Purismus (Le Corbusier, Ozenfant) an d’Spannung vum Neokonstructivismus (Lissitzky, Rodtschenko, Malevitsch) op. Si schwätzt mat der neier Figuratioun an dem kritesche Realismus (Arroyo, Equipo Crónica, Golub, Guston), wou de mënschleche Kierper selwer zur Uklo gëtt. Hei mëllt d’Geometrie näischt: si klot.
De Schéissstand ass kee Krichsbild. Et ass e Verdict. E Spigel, deen enger Mënschheet virgehale gëtt, déi fäeg ass, den Doud an e Spill an d’Leed an eng Zilfläch ze verwandelen.

Dimensions 50×70 cm