3/4 de baigneuse

EN – A woman stands in a swimming pool, shown in three‑quarter view. Her arms are missing, and the rest of her body lies beneath the water. The image evokes the fragmentation of femininity — what is shown, what is hidden, what is forbidden. Even today, in parts of the world, women are not seen as autonomous beings; they are allowed to reveal only a quarter of their bodies in public, as if their existence must remain partial, controlled, amputated.
Beside her, a duck floats freely, whole, visible, unrestrained. Its presence highlights the absurdity of the scene: the animal may occupy space without limits, while the woman, a human being, is allowed to reveal only a fraction of herself. The duck becomes an accidental witness, an ironic reminder of what is permitted for one and forbidden for the other.
The work denounces this invisibility — the reduction of the body to a tolerated surface, the denial of the subject behind the form. Through its geometric construction and sunlit palette, it contrasts the brightness of leisure with the darkness of meaning: light becomes irony, the pool becomes a boundary.
It belongs to a pictorial inquiry where the human figure becomes architecture, between Purism, Metaphysical Painting, and Social Symbolism, exploring the tension between freedom and control.
FR – Une femme se tient dans une piscine, représentée en trois‑quarts. Ses bras manquent, et le reste de son corps disparaît sous l’eau. L’image évoque la fragmentation du féminin : ce qui est montré, ce qui est caché, ce qui est interdit. Aujourd’hui encore, dans certaines régions du monde, les femmes ne sont pas perçues comme des êtres autonomes ; elles ne peuvent montrer qu’un quart de leur corps en public, comme si leur existence devait rester partielle, contrôlée, amputée.
À ses côtés, un canard flotte librement, entier, visible, insouciant. Sa présence souligne l’absurdité de la scène : l’animal occupe l’espace sans contrainte, tandis que la femme, pourtant humaine, ne peut en montrer qu’une fraction. Le canard devient un témoin involontaire, un rappel ironique de ce qui est toléré pour l’un et interdit pour l’autre.
L’œuvre dénonce cette invisibilisation : la réduction du corps à une surface tolérée, la négation du sujet derrière la forme. Par sa construction géométrique et son ton solaire, elle oppose la clarté du décor à l’obscurité du sens : la lumière devient ironie, la piscine devient frontière.
Elle s’inscrit dans une recherche où la figure humaine devient architecture, entre purisme, métaphysique picturale et symbolisme social, explorant la tension entre liberté et contrôle.
LU – Eng Fra steet an enger Schwämm, am dräi‑Véierel‑Profil duergestallt. Hir Äerm feelen, an de Rescht vum Kierper verschwënnt ënner dem Waasser. D’Bild erënnert un d’Fragmentatioun vum Weiblecht – dat, wat gewise gëtt, dat, wat verstoppt bleift, dat, wat verbuede ass. Och haut nach ginn et Plazen op der Welt, wou Fraen net als autonom Wiesen ugesi ginn ; si dierfen nëmmen e Véierel vun hirem Kierper an der Ëffentlechkeet weisen, wéi wann hir Existenz nëmme partiell, kontrolléiert, amputéiert dierft sinn.
Nieft hir schwëmmt en Entchen fräi, ganz, sichtbar, ouni Aschränkung. Seng Präsenz ënnersträicht den Absurde vun der Zeen: d’Déier dierf de Raum ouni Limit huelen, wärend d’Fra, e mënschlecht Wiesen, nëmmen e Véierel vun hirem Kierper dierf weisen. D’Entchen gëtt zum ongewollte Zeien, engem ironesche Spigel vun deem, wat engem erlaabt ass an deem, wat deem aneren verbuede bleift.
D’Aarbecht prangert dës Onsiichtbarkeet un : d’Reduktioun vum Kierper op eng toleréiert Uewerfläch, d’Negatioun vum Sujet hannert der Form. Duerch hir geometresch Konstruktioun an déi sonneg Faarwen stellt si d’Liicht vum Fräizäitmoment géint d’Däischtert vum Sënn : d’Liicht gëtt zur Ironie, d’Schwämm zur Grenz.
Si steet an enger Fuerschung, wou d’mënschlech Figur zur Architektur gëtt, tëscht Purismus, metaphysescher Molerei an sozialem Symbolismus, a exploréiert d’Spannung tëscht Fräiheet a Kontroll.

Dimensions 30×40 cm