EN – The gardener, naked and motionless, stands in a saturated setting where nature appears artificial: grass too green, flawless plants, a levitating chicken, a snake lying on the ground. The blood‑stained trowel and the black barrel hint at the hidden violence behind the pursuit of perfection. The snake, whose unpredictable movements disrupted the garden’s order, has been eliminated: anything alive, anything that resists control, must vanish to preserve the illusion of an immaculate paradise. The work questions the tyranny of appearances and the desire to dominate the living so that the garden remains “the greenest in the neighbourhood”.
Blending contemporary surrealism, magic realism, neo‑symbolism, and narrative strategies from post‑pop and neo‑conceptualism, the scene subverts the imagery of the idyllic garden to reveal its underlying absurdity.
FR – Le jardinier, nu et impassible, pose au milieu d’un décor saturé où la nature semble artificielle : herbe trop verte, plantes impeccables, poulet lévitant, serpent gisant au sol. La pelle tachée de sang et le baril noir révèlent la violence dissimulée derrière la quête de perfection. Le serpent, dont les mouvements imprévisibles troublaient l’ordre du jardin, a été éliminé : tout ce qui vit et échappe au contrôle doit disparaître pour préserver l’illusion d’un paradis impeccable. L’œuvre interroge la tyrannie des apparences et la volonté de maîtriser le vivant pour que le jardin reste “le plus vert du quartier”. S’inscrivant dans une esthétique mêlant surréalisme contemporain, réalisme magique, néo‑symbolisme, ainsi que des codes narratifs du post‑pop et du néo‑conceptualisme, la scène détourne l’imagerie du jardin idyllique pour en révéler l’absurdité.
LU – De Gaartner steet, plakeg an ouni Regung, an engem saturéierte Kader, wou d’Natur bal kënschtlech wierkt: ze gréngt Gras, perfekt Planzen, e Poulet dat iwwer dem Buedem schwieft, an eng Schlaang déi um Buedem leit. D’Bluttspuere op der Schëpp an de schwaarze Faass weisen op d’Gewalt hin, déi hannert dem Striewe no Perfektioun verstoppt läit. D’Schlaang, där hir onberechenbar Beweegung d’Uerdnung am Gaart gestéiert huet, gouf eliminéiert: alles Liewegt, alles wat sech net kontrolléiere léisst, muss verschwannen, fir d’Illusioun vun engem impeccable Paradäis z’erhalen. D’Aarbecht stellt d’Fro no der Tyrannei vun den Apparencen an dem Wonsch, d’Liewegt ze beherrschen, just fir datt de Gaart “am gréngsten an der Noperschaft” bleift. Mat Referenzen un moderne Surrealismus, magische Realismus, Neo‑Symbolismus, an narrativ Elementer aus dem Post‑Pop an dem Neo‑Konzeptualismus, brécht d’Wierk mam Bild vum idyllesche Gaart a weist seng absurd Säit.
le jardinier
Dimensions 100×150 cm
